عجله کردم. و این اولین باری نبود که چوبِ عجلهام را میخوردم. دیروز پوشه را جا گذاشته بودم. این را امروز صبح بعد از وارسی مدارکم فهمیدم. رفتن و پس گرفتن این پوشه صورتیرنگ جدای از بحث مالی، برایم یک روز آب میخورد. عجلهی من، فقط برای چند دقیقه زودتر رسیدن بود. خودم میدانستم کجا جا مانده است. تماس گرفتم. گفتند اینجا پیش ماست. از کی و از کجا به این درد مبتلا شدم؟ درست نمیدانم، شاید ریشهاش به دبیرستان برمیگردد، به آن تستهای کوفتی. آنجایی که هر دو هفته یک بار به ما تلقین میشد که هر کس سریعتر تستها را حل کند و از روشهای احمقانهتر اما سریعتر استفاده کند، ترازش بالاتر میرود و در زندگی

سالها قبل راهب یک صومعه که اسمش پاموه بود، درخت خشکیدهای را بر فراز کوهی استوار کرد. او از یکی از شاگردان جدیدش به نام یوآن کولوف خواست که هر روز این درخت را آبیاری کند. یوآن سالهای سال هر روز صبح، وقت سحر، سطلی را پر از آب میکرد و با خود به کوه میبرد و به درخت خشکیده آب میداد. غروب بود ک

میگویند تماشاگران در جشنواره فیلم ونیز "شیرین" را هو کردهاند. خود کیارستمی اما گفته بود که این فیلمش را بیشتر از بقیه دوست دارد و فیلمی است که هیچوقت از دوباره دیدن آن خسته نمیشود. به نظر من شیرین اصلا فیلم یک بار دیدن نیست. من چند بار این فیلم را دیدهام، فکر میکنم این فیلم با وجود اینکه 113